အရွဳပ္ေတြလုပ္ေနတာေၾကာင့္ အသစ္မတင္ျဖစ္တာ အားလံုးကို ေတာင္း ေရာ စေကာေရာ ပန္ပါတယ္ေနာ္...။ ဒီၾကားထဲမွာ ဘယ္အိမ္မွလည္း သြားမ လည္ျဖစ္ဘူး။ ေျခခ်ဳပ္မိတဲ့ ေန႔ေတြေပါ့ :( ။ ေမြးေန႔မွာ ေမးလ္ထဲကေနေရာ ဘေလာ့ဂ္မွာပါ ဆုမြန္ေျခြခဲ့ေပးတဲ့ ညီကိုေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ကို ေက်းဇူးပါရွင္။ ေရာင္ျပန္ရဲ့ေမြးေန႔မွာ စိတ္ရွဳပ္ေနတဲ့ၾကားက အမွန္တ ကယ္ ေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ အားလံုးကိုလည္း ထပ္မံၿပီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။
အမျဖစ္တဲ့ မငယ္ေရစင္က ေရာင္ျပန္အတြက္ ေမြးေန႔မွာ စာတပုဒ္ေရးေပး ခဲ့ပါတယ္။ ဘ၀တေကြ႔က အမွတ္တရ တပိုင္းတစေလးပါ... သူက က်မကို ကတိေတာင္းတယ္ ဘာမွမဖ်က္ပဲ မူရင္းအတိုင္းတင္ရင္ ေပးမယ္တဲ့..။ ပထမေတာ့ စဥ္းစားေသးတယ္ (စိတ္ပူလို႔..)။ ဘာေတြ ေပါက္ကရ ေရးထား မလဲေပါ့ေလ။ ေနာက္ေတာ့ သေဘာတူညီခ်က္ ရသြားတယ္။ သူပို႔လာေပး ေတာ့ က်မဖတ္ေနရင္း တကယ္ ျပန္ငိုမိတယ္။ ကတိအတိုင္း က်မဘေလာ့ မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။
အမွတ္တရ တပိုင္းတစ
အမွတ္တရ ေန႔ကေလးတေန႔ေပါ့….. မနက္ေလးနာရီေလာက္ တအိမ္လံုးမွာ ပ်ာယာခတ္လို႔… နည္းနည္း အလွမ္းေ၀းတဲ့ဆီမွာေနတဲ့ အဖိုးအဖြားေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မွန္းမသိ…. ႏိုးလာလို႔ ၾကားလိုက္တာက အေဖက ဆရာ မ သြားေခၚေနတယ္တဲ့....
အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔မွတ္မိတာက အိမ္အဆင့္ ေဘာင္ေလးမွာမွီေနတုန္း… ေမေမ က မဲျပာျပာ ကေလးေပါက္စေလးတေယာက္ကို ေလာကထဲကို ၀င္ခြင့္ျပဳခဲ့ တယ္…..
အဲဒီရက္က ၁၉၉၀ ဇူလိုင္လ ၁ ရက္ေန႔… လင္းေရာင္ျပန္ေလးတခု စတင္ အားယူတဲ့ ေန႔တေန႔ေပါ့…
ေလာကထဲကို အသစ္စက္စက္ ၀င္လာတဲ့လူသားေလးက အျခားေမာင္ႏွမ ေတြနဲ႔ အသားေရာင္မတူဘဲ (မဲျပာျပာကေန နည္းနည္းအေရာင္ေျပာင္းလို႔) ညိဳညစ္ညစ္ေလး ျဖစ္ေနတယ္… ႏွုတ္ခမ္းေလး ထူထူေလးနဲ႔ေပါ့… သူ႔ကို အသဲေလးလို႔ တအိမ္လံုးက ခ်စ္စႏိုးေလးနဲ႔ ၀ိုင္းေခၚၾကတယ္….
ေလးဘက္သြားတတ္.. ထိုင္တတ္တဲ့အရြယ္မွာ… ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြမဟုတ္ လို႔… မိဘေတြက သူကေလးကို အစ္မေတြနဲ႔ စိတ္ခ်လက္ခ်အပ္ၿပီး ၿခံထဲ အလုပ္သြားလုပ္ၾကတယ္….
အစ္မေတြကလဲ ငယ္ေသးတာမို႔… ကေလးပီပီေဆာ့ၾကေတာ့…. သူ႔ကို စားပြဲ ေပၚမွာတင္ၿပီး ထိုင္ေစခဲ့တယ္… သတိတခ်က္အလစ္မွာ သူစားပြဲေပၚကေန ဆပ္ကပ္ျပၿပီး ကၽြမ္းထုိးခ်လိုက္တယ္…..
အသံက်ယ္ႀကီးေၾကာင့္ ၀ိုင္းဖမ္းေပမဲ့ ျပန္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ႏွုတ္ခမ္းမွာ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေလ်ာ့ေတာ့မယ့္ အသီးေလး…. ႏွုတ္ခမ္း ေထာ္ ေထာ္ေလးနဲ႔ေပါ့…
သူငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဥာဏ္လဲသိပ္ေကာင္းတယ္တဲ့ (မိဘေတြအေျပာ အရ)…. ေသခ်ာမွတ္မိတာ တခုကေတာ့ အငယ္ဆံုး… အခ်စ္ဆံုးမို႔ အလို လိုက္ခံရတဲ့သူ႔က… သိပ္ကို အေငၚတူးတယ္ဆိုတာဘဲ…. (နည္းနည္းျဖစ္ စိတ္ေကာက္ စိတ္ဆိုး)။ ဒါေပမယ့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္ေတာ့ သိပ္အိုက္တင္ေပး တတ္တယ္.. ေခါင္းကေလး ေစာင္းေစာင္း.. ေစာင္းေစာင္းနဲ႔…. အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းက သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ေမးေတာ့ အိုက္တင္ေစာင္း ေလးပါတဲ့…..
သူမ်ားကေလးေတြနည္းတူ… အီအီးပါၿပီး အီးေတာထဲမွာလဲ သူလူးဖူးတယ္။ ထိန္းမယ့္သူ အေဖတေယာက္တည္း ရွိတဲ့အခ်ိန္… အေဖအိမ္သာသြားခ်င္လို႔ သူ႔ေျခေထာက္ကို.. ႀကိဳးခ်ည္ၿပီးထားခဲ့ေတာ့ ထရံၾကားထဲကေနကၽြံက်ၿပီး ေအာက္မွာ တြဲေလာင္းျဖစ္ေနတာကို ငိုသံမေပးဘဲ တိတ္တိတ္ေလးလည္း ေနတတ္တဲ့အက်င့္ရွိခဲ့ဖူးတယ္….
ကံၾကမၼာ အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ မိသားစုေတြ ဒုကၡေရာက္ေတာ့ သူ႔မွာ ကေလးဘ၀နဲ႔မတန္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြ ခံစားခဲ့ရတယ္… (သူမ်ားကစား ခ်ိန္မွာ သူ မကစားရ… သူမ်ားထမင္းစားခ်ိန္မွာ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ေနခဲ့ရ…. စသည္ျဖင့္..စသည္ျဖင့္..) အဲဒီတုန္းကေတာ့ သိပ္သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့…..
အခုေတာ့ အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္လႊားၿပီးတဲ့ေနာက္… သူ အသက္ ၁၉ ႏွစ္ထဲ၀င္လာၿပီ….
အရင္တုန္းက ႏွုတ္ခမ္းေထာ္ေထာ္ေလးက အခုေတာ့ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္း ေနသလို…အရင္တုန္းက အသားေရာင္ညိဳညစ္ညစ္ေလးက အခုေတာ့လည္း ယဥ္ၿပီး ပိုခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးေနျပန္တယ္…..
အေငၚတူးတာေလးေတြရဲ့ေနရာမွာ… ေျပေျပျပစ္ျပစ္နဲ႔ ခ်စ္စရာအသံေလး က ေနရာယူလာျပန္ေတာ့… လူခ်စ္လူခင္ပိုမ်ားလာေစတယ္…
ငယ္ငယ္ကအတိုင္း ပဲမ်ားတဲ့အက်င့္ကေတာ့ မေပ်ာက္ေသးပါဘူး… လူလစ္ ရင္လစ္သလို ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ဓါတ္ပံု ျပန္ရိုက္…. (မ်က္ႏွာမသစ္ေသးမီ… မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးခ်ိန္… အလွမျပင္မွီ… အလွျပင္ၿပီးခ်ိန္).. တခါမွကို ဓါတ္ပံုရိုက္လို႔ မေက်နပ္ႏိုင္တဲ့ သူေပါ့….
အခုေတာ့လည္း ၁၉ ႏွစ္တုိင္တိုင္ အားယူၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အားျဖစ္လာတဲ့ အလင္းတန္းေလး…. ၁၉ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွသည္ ဘ၀တသက္တာကာလလံုး ဒုကၡအေပါင္းမွ ကင္းေ၀းၿပီး ေအးခ်မ္းလွပတဲ့… ဘ၀ကိုပိုင္ဆုိင္ႏုိင္ပါေစ…
ငယ္စဥ္က
အေမွာင္ထဲမွာ…
အားယူခဲ့ရ….
ဒုကၡေတြၾကားမွာ…
ရွင္သန္ခဲ့ရ…
ပူေလာင္မွုေတြကို…
အေဖာ္လုပ္ခဲ့ရ….
အလင္းတန္းတခုအျဖစ္စတင္လာခ်ိန္….
ရင္ထဲကခံစားမွဳေတြကိုု..
တန္ျပန္ဖို႔အတြက္….
ပဲ့တင္သံတခုရဲ့လင္းေရာင္ျပန္..
မငယ္ေရစင္…
ပို႔စ္က အရမ္းရွည္လြန္းေတာ့... ဖတ္ရ အခက္အခဲ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ က်န္တဲ့ေမြးေန႔ဆုမြန္ေတြကုိ ပို႔စ္တခုနဲ႔ ျပန္တင္ထားပါတယ္ရွင္။ ေမြးေန႔ ဆုမြန္ေတြကို ဒီမွာ သြားေရာက္ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါတယ္ရွင့္...။
အမျဖစ္တဲ့ မငယ္ေရစင္က ေရာင္ျပန္အတြက္ ေမြးေန႔မွာ စာတပုဒ္ေရးေပး ခဲ့ပါတယ္။ ဘ၀တေကြ႔က အမွတ္တရ တပိုင္းတစေလးပါ... သူက က်မကို ကတိေတာင္းတယ္ ဘာမွမဖ်က္ပဲ မူရင္းအတိုင္းတင္ရင္ ေပးမယ္တဲ့..။ ပထမေတာ့ စဥ္းစားေသးတယ္ (စိတ္ပူလို႔..)။ ဘာေတြ ေပါက္ကရ ေရးထား မလဲေပါ့ေလ။ ေနာက္ေတာ့ သေဘာတူညီခ်က္ ရသြားတယ္။ သူပို႔လာေပး ေတာ့ က်မဖတ္ေနရင္း တကယ္ ျပန္ငိုမိတယ္။ ကတိအတိုင္း က်မဘေလာ့ မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။
အမွတ္တရ တပိုင္းတစ
အမွတ္တရ ေန႔ကေလးတေန႔ေပါ့….. မနက္ေလးနာရီေလာက္ တအိမ္လံုးမွာ ပ်ာယာခတ္လို႔… နည္းနည္း အလွမ္းေ၀းတဲ့ဆီမွာေနတဲ့ အဖိုးအဖြားေတြ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မွန္းမသိ…. ႏိုးလာလို႔ ၾကားလိုက္တာက အေဖက ဆရာ မ သြားေခၚေနတယ္တဲ့....
အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔မွတ္မိတာက အိမ္အဆင့္ ေဘာင္ေလးမွာမွီေနတုန္း… ေမေမ က မဲျပာျပာ ကေလးေပါက္စေလးတေယာက္ကို ေလာကထဲကို ၀င္ခြင့္ျပဳခဲ့ တယ္…..
အဲဒီရက္က ၁၉၉၀ ဇူလိုင္လ ၁ ရက္ေန႔… လင္းေရာင္ျပန္ေလးတခု စတင္ အားယူတဲ့ ေန႔တေန႔ေပါ့…
ေလာကထဲကို အသစ္စက္စက္ ၀င္လာတဲ့လူသားေလးက အျခားေမာင္ႏွမ ေတြနဲ႔ အသားေရာင္မတူဘဲ (မဲျပာျပာကေန နည္းနည္းအေရာင္ေျပာင္းလို႔) ညိဳညစ္ညစ္ေလး ျဖစ္ေနတယ္… ႏွုတ္ခမ္းေလး ထူထူေလးနဲ႔ေပါ့… သူ႔ကို အသဲေလးလို႔ တအိမ္လံုးက ခ်စ္စႏိုးေလးနဲ႔ ၀ိုင္းေခၚၾကတယ္….
ေလးဘက္သြားတတ္.. ထိုင္တတ္တဲ့အရြယ္မွာ… ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြမဟုတ္ လို႔… မိဘေတြက သူကေလးကို အစ္မေတြနဲ႔ စိတ္ခ်လက္ခ်အပ္ၿပီး ၿခံထဲ အလုပ္သြားလုပ္ၾကတယ္….
အစ္မေတြကလဲ ငယ္ေသးတာမို႔… ကေလးပီပီေဆာ့ၾကေတာ့…. သူ႔ကို စားပြဲ ေပၚမွာတင္ၿပီး ထိုင္ေစခဲ့တယ္… သတိတခ်က္အလစ္မွာ သူစားပြဲေပၚကေန ဆပ္ကပ္ျပၿပီး ကၽြမ္းထုိးခ်လိုက္တယ္…..
အသံက်ယ္ႀကီးေၾကာင့္ ၀ိုင္းဖမ္းေပမဲ့ ျပန္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ႏွုတ္ခမ္းမွာ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေလ်ာ့ေတာ့မယ့္ အသီးေလး…. ႏွုတ္ခမ္း ေထာ္ ေထာ္ေလးနဲ႔ေပါ့…
သူငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဥာဏ္လဲသိပ္ေကာင္းတယ္တဲ့ (မိဘေတြအေျပာ အရ)…. ေသခ်ာမွတ္မိတာ တခုကေတာ့ အငယ္ဆံုး… အခ်စ္ဆံုးမို႔ အလို လိုက္ခံရတဲ့သူ႔က… သိပ္ကို အေငၚတူးတယ္ဆိုတာဘဲ…. (နည္းနည္းျဖစ္ စိတ္ေကာက္ စိတ္ဆိုး)။ ဒါေပမယ့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္ေတာ့ သိပ္အိုက္တင္ေပး တတ္တယ္.. ေခါင္းကေလး ေစာင္းေစာင္း.. ေစာင္းေစာင္းနဲ႔…. အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းက သူ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ေမးေတာ့ အိုက္တင္ေစာင္း ေလးပါတဲ့…..
သူမ်ားကေလးေတြနည္းတူ… အီအီးပါၿပီး အီးေတာထဲမွာလဲ သူလူးဖူးတယ္။ ထိန္းမယ့္သူ အေဖတေယာက္တည္း ရွိတဲ့အခ်ိန္… အေဖအိမ္သာသြားခ်င္လို႔ သူ႔ေျခေထာက္ကို.. ႀကိဳးခ်ည္ၿပီးထားခဲ့ေတာ့ ထရံၾကားထဲကေနကၽြံက်ၿပီး ေအာက္မွာ တြဲေလာင္းျဖစ္ေနတာကို ငိုသံမေပးဘဲ တိတ္တိတ္ေလးလည္း ေနတတ္တဲ့အက်င့္ရွိခဲ့ဖူးတယ္….
ကံၾကမၼာ အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ မိသားစုေတြ ဒုကၡေရာက္ေတာ့ သူ႔မွာ ကေလးဘ၀နဲ႔မတန္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြ ခံစားခဲ့ရတယ္… (သူမ်ားကစား ခ်ိန္မွာ သူ မကစားရ… သူမ်ားထမင္းစားခ်ိန္မွာ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ေနခဲ့ရ…. စသည္ျဖင့္..စသည္ျဖင့္..) အဲဒီတုန္းကေတာ့ သိပ္သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေပါ့…..
အခုေတာ့ အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္လႊားၿပီးတဲ့ေနာက္… သူ အသက္ ၁၉ ႏွစ္ထဲ၀င္လာၿပီ….
အရင္တုန္းက ႏွုတ္ခမ္းေထာ္ေထာ္ေလးက အခုေတာ့ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္း ေနသလို…အရင္တုန္းက အသားေရာင္ညိဳညစ္ညစ္ေလးက အခုေတာ့လည္း ယဥ္ၿပီး ပိုခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးေနျပန္တယ္…..
အေငၚတူးတာေလးေတြရဲ့ေနရာမွာ… ေျပေျပျပစ္ျပစ္နဲ႔ ခ်စ္စရာအသံေလး က ေနရာယူလာျပန္ေတာ့… လူခ်စ္လူခင္ပိုမ်ားလာေစတယ္…
ငယ္ငယ္ကအတိုင္း ပဲမ်ားတဲ့အက်င့္ကေတာ့ မေပ်ာက္ေသးပါဘူး… လူလစ္ ရင္လစ္သလို ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ဓါတ္ပံု ျပန္ရိုက္…. (မ်က္ႏွာမသစ္ေသးမီ… မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးခ်ိန္… အလွမျပင္မွီ… အလွျပင္ၿပီးခ်ိန္).. တခါမွကို ဓါတ္ပံုရိုက္လို႔ မေက်နပ္ႏိုင္တဲ့ သူေပါ့….
အခုေတာ့လည္း ၁၉ ႏွစ္တုိင္တိုင္ အားယူၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အားျဖစ္လာတဲ့ အလင္းတန္းေလး…. ၁၉ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွသည္ ဘ၀တသက္တာကာလလံုး ဒုကၡအေပါင္းမွ ကင္းေ၀းၿပီး ေအးခ်မ္းလွပတဲ့… ဘ၀ကိုပိုင္ဆုိင္ႏုိင္ပါေစ…
ငယ္စဥ္က
အေမွာင္ထဲမွာ…
အားယူခဲ့ရ….
ဒုကၡေတြၾကားမွာ…
ရွင္သန္ခဲ့ရ…
ပူေလာင္မွုေတြကို…
အေဖာ္လုပ္ခဲ့ရ….
အလင္းတန္းတခုအျဖစ္စတင္လာခ်ိန္….
ရင္ထဲကခံစားမွဳေတြကိုု..
တန္ျပန္ဖို႔အတြက္….
ပဲ့တင္သံတခုရဲ့လင္းေရာင္ျပန္..
မငယ္ေရစင္…
ပို႔စ္က အရမ္းရွည္လြန္းေတာ့... ဖတ္ရ အခက္အခဲ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ က်န္တဲ့ေမြးေန႔ဆုမြန္ေတြကုိ ပို႔စ္တခုနဲ႔ ျပန္တင္ထားပါတယ္ရွင္။ ေမြးေန႔ ဆုမြန္ေတြကို ဒီမွာ သြားေရာက္ဖတ္ရွဳႏိုင္ပါတယ္ရွင့္...။
